Punkt oparcia

Własne „Ja” jako obiekt postawy, jest punktem oparcia dla innych postaw, a jego zakres może podlegać nieustannym zmianom. Engel (1959) zrelacjonował badania wykazujące, że nawet w okresie dorastania, postawy większości młodych ludzi wobec własnego „Ja” są względnie stabilne. Jest to zależne od tego, jak inni reagują na ich zachowanie, bowiem dalsze zachowania i nastawienia podlegają oddziaływaniu postaw, jakich nabywają wobec siebie. Interakcja – jak wskazuje sama nazwa – jest ruchem dwukierunkowym i w tym trybie właśnie postawy wobec własnego „Ja” wykształcają się i na koniec przybierają względnie stabilną postać. Podobnie jak każda inna forma powiązań między postawami, związek innych postaw z własnym „Ja” jest wielostopniowy. Pewne postawy są ściślej zespolone z „wewnętrzną osią” wyobrażenia o samym sobie. Na określenie ograniczonego elementu własnego „Ja”, który jest wartością zasługującą na ochronę i uwypuklenie, stosuje się często termin ego (nazywany postawą obejmującą Ego). Zazwyczaj są to postawy ukształtowane głównie przez potrzeby obrony Ego. Postawy obejmujące własne Ego mogą wykazywać skrajną odporność na zmiany.