Trójkąt dramatyczny

Istnieje jeszcze inna możliwość analizowania gry w tzw. trójkącie dramatycznym. Gracz deprecjonuje swojego partnera, gdy przyjmuje rolę Prześladowcy, Wybawcy (Opiekuna) lub Ofiary. Każdy gracz zna wszystkie trzy role, może je odpowiednio grać, przechodząc z jednej roli w drugą. Jednak wielu graczy przez długi czas trwa w jednej ulubionej roli. Charakterystyczne dla gry jest to, że przynajmniej jeden gracz zmienia rolę i przez to zapewnia pozostałym graczom korzyści w formie negatywnego wsparcia. Gry dostarczają jednocześnie ważnego wsparcia. Człowiek nie zrezygnuje łatwo z takich sposobów zachowań, które przez całe życie pozwalały mu zwracać na siebie uwagę innych. Jeżeli jednak określona osoba dzięki JA – Dorosły pozna, w jaki sposób należy prowadzić grę psychologiczną, może jej nie prowadzić, gdyż potrafi poznać uczucia swego Dziecka naturalnego i zaspokajać je w sposób rozsądny. Udaje się to najlepiej wówczas, gdy podmiot nie poniża ważnych dla swojej równowagi duchowej potrzeb swego Dziecka naturalnego. Ważna jest akceptacja tych potrzeb – zatem akceptując siebie, człowiek jest w zasadzie odpowiedzialny za swoje samopoczucie.