Proces edukacyjny w trakcie gier

Praktyczna analiza gier zajmuje się szczególnymi przypadkami zachodzącymi w określonych sytuacjach. Natomiast teoretyczna analiza gier stara się wyabstrahować i uogólnić charakterystyczne cechy różnych gier, tak aby można było je rozpoznać niezależnie od ich dosłownej treści i kulturowej formy. Z przyjętego punktu widzenia wychowanie można uznać za proces edukacyjny, w którym uczy się dziecko, w jakie gry grać i jak w nie grać, uczy się procedur, rytuałów i rozgrywek stosowanych do jego pozycji w lokalnej sytuacji społecznej. Od jego wiedzy i biegłości w procedurach, rytuałach i rozrywkach zależeć będzie, jakie otworzą się przed nim szanse (paradoksalnie stosowane przez niego gry determinują wykorzystanie tych szans). Będąc elementem scenariusza czy też nieświadomego planu życiowego, ulubione gry decydują też o jego losie: powodzeniu w małżeństwie, karierze czy okolicznościach śmierci. Gry są w życiu człowieka zarówno konieczne, jak i pożądane, a problem sprowadza się do tego, czy uprawiane przez daną osobę są dla niej najbardziej korzystne. Warto w tym miejscu przypomnieć, że istotną cechą gry jest jej kulminacja albo wypłata.