Postawy określane są jako dyspozycje spełniające pewne funkcje. Mimo że są bardzo złożone w swej istocie, to w odniesieniu do większości zagadnień dotyczących postawy jednostki wobec danego obiektu, wystarczy scharakteryzować jej organizację psychiczną, opierając się na dwóch właściwościach: kierunku postawy oraz stopniu natężenia uczucia. Z racji wiodącego charakteru w problematyce postaw tych zagadnień, w większości właśnie im poświęcimy uwagę w tym rozdziale. Kierunek postawy oznacza, że uczucie jakie się wytworzyło w człowieku może być albo pozytywne, albo negatywne. Postawy pozytywne predysponują jednostkę do „zbliżania się” ku obiektowi, zaś negatywne do „unikania” obiektu. Tak jak odcienie żywionych uczuć do obiektów, tak i charakter takiego zbliżania lub unikania może być różny.
Related Posts
Ton i brzmienie głosu
Poprzez brzmienie i ton głosu wnioski o stanie JA wyciąga się na podstawie np. krzyku kaprala na placu ćwiczeń (Rodzic…
Grupy społeczne i niespołeczne
Najogólniej grupy można podzielić na społeczne i niespołeczne. Niespołeczna to taka, w której dwie osoby lub więcej znajdują się w…
Proces edukacyjny w trakcie gier
Praktyczna analiza gier zajmuje się szczególnymi przypadkami zachodzącymi w określonych sytuacjach. Natomiast teoretyczna analiza gier stara się wyabstrahować i uogólnić…