Forma przynależności

Z jakąkolwiek więc formą przynależności obiektów mamy do czynienia, postawy jednostki wobec przedmiotów, które zalicza do wspólnej klasy są na ogół podobne. Podobnie jeśli idzie o znak wartości i stopień uczuć. Postawy, które mają tendencje do upodobniania się i zachowywania podobieństwa, tak iż zmiana jednej z nich wpływa na odpowiednią zmianę pozostałych, przenikają się i dlatego odpowiadają kryteriom psychologicznej współzależności.  Innym zagadnieniem dotyczącym postaw jest rozpatrywanie ich w kontekście równowagi i rzeczywistości. Przykrość spowodowana zanikiem równowagi postaw możliwa jest tylko wówczas, gdy postawy są rzeczywiście współzależne. W wielu przypadkach postronnemu obserwatorowi może się zdawać, że „układ” postaw pozbawiony jest równowagi, lecz nie jest tak w odczuciu jednostki, która te postawy reprezentuje. Brak równowagi może być doświadczany w większym lub mniejszym stopniu, tak jak każda dana postawa może być mniej lub bardziej uzależniona od szerszego układu postaw. Nie należy rozumieć, że zasada równowagi wyklucza możliwości mieszanych reakcji wobec jakiegoś obiektu, nawet jeśli rzeczywistość nakazuje, aby obiekt ten na pewnym poziomie poznawczym traktowany był jako całość. Można niekiedy formułować sądy w rodzaju: „lubię go jako człowieka, lecz nienawidzę jako szefa”. Sąd taki świadczy o usiłowaniu rozróżnienia w danej osobie dwu odrębnych ról w celu „uczynienia zadość” potrzebie równowagi, jednak takie rozdzielenie nie może być całkowite z uwagi na rzeczywistość.