Uleganie ludzi względem konformizmu

Badania i obserwacje nad uleganiem ludzi względem konformizmu wykazały, że grupa skuteczniej skłania (wywiera nacisk na jednostkę) do konformizmu, jeśli składa się ze specjalistów i jeśli jej członkowie (indywidualnie lub zbiorowo) są dla jednostki osobami znaczącymi oraz, gdy członkowie grupy są pod pewnym względem podobni do tej jednostki. Okazało się – w czasie kilku eksperymentów – że jednostka, która ma ustaloną pozycję w grupie łatwiej wyraża swoje odmienne poglądy. Ogólnie określono dwa powody istnienia konformizmu: gdy zachowanie innych może przekonać jednostkę, że jej pierwotna ocena była błędna oraz, gdy jednostka może uniknąć kary (odrzucenia czy wyśmiania przez grupę lub, gdy może uzyskać nagrodę w postaci akceptacji ze strony grupy). Bardzo ważna dla każdej jednostki (szczególnie o cechach konformisty) jest społeczna aprobata zachowania, gdyż wiąże się z kilkoma istotnymi dla jednostki konsekwencjami. A mianowicie: jest oznaką uznania (uzyskania tożsamości) dla jednostki, podnosi jej statut jako osoby zasługującej na to uznanie, zapewnia jej poczucie bezpieczeństwa, wytwarza więź między aprobującym i aprobowanym oraz określa, w jaki sposób jej zachowanie może przynosić pożądane konsekwencje. Innymi słowy, swoje powodzenie lub niepowodzenie, jednostka odzwierciedla w rzeczywistości fizycznej, a dopiero potem patrzy na swoje osiągnięcia poprzez piyzmat rzeczywistości społecznej. W tym swoistym porównaniu społecznym, jednostka obserwuje co inni mówią czują co myślą na dany temat, dzięki temu pryzmatowi uzyskuje odpowiedź, jak jest np. inteligentna, wrażliwa, atrakcyjna itp.