Postawa osoby

Wymienione formy zachowania określają pośrednio także postawę osoby, którą obserwator „bada”. Postawa i ruch ciała, a przede wszystkim wyraz twarzy, wskazują na funkcję określonego stanu. Np. na stan Rodzica krytycznego wskazują ściągnięte brwi, uniesiony do góry palec, niecierpliwe kiwanie ręką czy też nogą itp. Rodzica opiekuńczego można rozpoznać na przykład w zachowaniu dziewczynki, która kąpie, przebiera i kołysze do snu swoją lalkę lub też u pielęgniarki ocierającej pot z czoła choremu. Stan Ja – Dorosły można rozpoznać w celowych ruchach ciała, skupionym spojrzeniu. W takiej postawie można dopatrywać się zarówno chemika badającego zawartość probówki, jak i siedemnastolatka odrabiającego zadanie rachunkowe. Dla Dziecka przystosowanego, charakterystyczne są: spuszczona głowa i oczy, wzniesione lub ściągnięte ramiona, uparte tupanie nogami, rzucane ukradkiem spojrzenie itp. Dziecko naturalne można dostrzec w człowieku tańczącym, krzyczącym, śmiejącym się. Ujawni się ono, np. u osoby obdarowanej przy rozpakowywaniu prezentu, w nieskrępowanym mówieniu i działaniu oraz w niezwracaniu uwagi na opinię innych osób.